کاش...
کاش وقتی زندگی فرصت دهد گاهی از پروانه ها یادی کنیم
کاش بخشی از زمان خویش را وقف قسمت کردن شادی کنیم
کاش رسم دوستی را ساده تر مهربان تر آسمانی تر کنیم
فاصله های میان خویش را
با خطوط دوستی مبهم کنیم...
+ نوشته شده توسط بهاره در دوشنبه 22 مرداد1386 و ساعت 22:13 |
صلح...
خدایا!مرا وسیله ای برای صلح و آرامش قرار ده.بگذار هر جا تنفر است بذر عشق بکارم.هرجا آزردگی است ببخشایم.هرجا شک است ایمان و هرجا یاس است امید و هر جا تاریکی است روشنایی و هر جا غم جاری است شادی نثار کنم.
الهی!توفیقم ده پیش از طلب همدردی/همدردی کنم و پیش از آنکه مرا بفهمند دیگران را درک کنم.پیش از انکه دوستم بدارند دوست بدارم .
زیرا در عطا کردن است که می ستانیم
و در بخشیدن است که بخشنده می شویم
و در مردن است که حیات ابدی می یابیم.
بعثت پیامبر صلح و دوستی حضرت محمد (ص) را به همه ی دل شیفتگان آن بزرگوار تبریک و تهنیت عرض میکنم...
+ نوشته شده توسط بهاره در جمعه 19 مرداد1386 و ساعت 23:23 |
مار و پله ی زندگی
اون موقع ها که کوچکتر بودم یه بازی بود به اسم ماروپله.حتما این بازی رو بلدین.می خوام بگم زندگی ما هم عین اونه.دقیقا همون بازی.یه مسیری هست که باید طی بشه تا برسیم به خونه ۱۰۰که مقصده.حالا توی این مسیر چه اتفاقی می افته ...کیا ازنردبون می رن بالا و ماره چه کسی رو نیش میزنه خدا میدونه.بعضیها میگن:هیچ چیز این راه و این زندگی دست ما نیست.همه اش از روی شانسه.چون تاس زندگی هر عددی رو که نشون بده ما هم باید طبق همون بریم جلو.شاید همین طور باشه.شاید هم دقیقا بر عکسش اما یه چیزی برلی من خیلی مهمه:(چطور طی کردن این راه.)این که توی راه دست چند نفررومی گیریم که ازنردبون بالا بیان.این که چندتا نردبون کرم خورده سر راهمون رو برای غقبیها میخ میزنیم و...توی این راه چندتا و چه چیزهایی یاد گرفته ایم؟خب هر کسی برای رسیدن یه روشی رو انتخاب میکنه...
+ نوشته شده توسط بهاره در دوشنبه 15 مرداد1386 و ساعت 16:25 |
